Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/14294 K.2020/895

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada bozma sonrası yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 04.02.2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı gelmedi. Karşı taraftan davalı ... geldi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, boşanma dava dosyasından tefrik edilen davada tarafların evlilik birliği içinde iken 2002 yılından sonra davalı adına aldıkları Merter'deki evin davacıya ait altınların satışından gelen para, evlilik öncesi ve sonrası çalışarak elde ettiği birikimleri ile davalı adına alınan ...'deki evin satışından gelen para ile edinildiğini, bedelin 2/3'ünün davacı tarafından karşılandığını, dava konusu eve ayrıca tadilat da yapıldığını açıklayarak, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 70.000,00 TL'nin faizi ile davalıdan tahsilini istemiş, 12.07.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile isteğini 98.642,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... vekili, ...'deki evin davalının ailesinin yardımı ile alındığını, Merter'deki evin ise tamamen ...'deki evin satışından gelen para ile edinildiğini, tadilatın da davalı tarafından yaptırıldığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece verilen ilk kararda, davanın kabulü ile 70.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren, 28.642,00 TL'nin 09.07.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Davalı vekilince temyiz itirazı üzerine yapılan incelemede Dairenin 2014/14703 Esas ve 2015/1087 Karar sayılı ilamıyla dava konusu mesken yönünden tasfiye hesaplamasında oranlamaya esas alınan değerdeki hataya işaret edilerek davacının 45.570,00 TL değer artış payı, 39.525,00 TL katılma alacağı olmak üzere toplam 85.095,00 TL alacak hakkı bulunduğu gerekçesiyle, hüküm bozulmuş, her iki taraf vekilleri tarafından yapılan karar düzeltme istekleri de reddedilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulüne, 45.575,00 TL değer artış payı, 39.525,00 TL katılma alacağı olmak üzere toplam 85.095,00 TL alacağın davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, değer artış payına dava tarihinden itibaren, katılma alacağına karar tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre davacı vekili ile davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı lehine hükmedilen alacak, katılma ve değer artış payı alacağı niteliğindedir. TMK’nin 239/son maddesinde; “…aksine anlaşma yoksa tasfiyenin sona ermesinden başlayarak katılma alacağına ve değer artış payına faiz yürütülür…” hüküm altına alınmıştır. Yargıtay'ın ve Dairemizin kökleşmiş uygulamalarına göre tasfiye tarihi karar tarihidir.

Mahkemece, TMK’nin 239/son maddesi ile alacakların hesabında dikkate alınan değerlerin belirlendiği bilirkişi raporlarının tarihleri de dikkate alındığında, tasfiye tarihi olan (bozmadan önceki karar tarihi) 30.07.2013 tarihinden itibaren alacaklara faiz yürütülmesi gerekirken, değer artış payına dava tarihi, katılma alacağına ise bozmadan sonra verilen karar tarihinden itibaren faiz yürütülmüş olması doğru olmamıştır.

Ne var ki, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Diğer yandan, Mahkemece dava tarihi 03.03.2006 olmasına rağmen kararda 11.04.2006 olarak yazılması da mahkemesince mahallinde düzeltilebilecek maddi hata niteliğinde kabul edilmiştir.