Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/15290 K.2021/2246

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Eskişehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.04.2017 tarihli ve 2016/245 Esas, 2017/202 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı vekili Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiş, ek kararla temyiz dilekçesi ret edilmiş, bu ek kararda davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Eskişehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, 20.04.2017 tarihinde verilen davanın kabulüne ilişkin kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nce başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak, harç vs. yönünden ve gerekçe değiştirilerek davanın kabulüne karar verildiği, sonrasında verilen bu kararın davalı vekili tarafından temyiz edildiği ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nce 06.09.2018 tarihli ek kararla, kararın HMK'nin 362/1-a maddesi gereğince temyiz kesinlik sınırı nedeniyle temyiz dilekçesinin reddine karar verildiği, bu defa davalı vekili tarafından ek kararın temyiz edildiği anlaşılmıştır.