Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/2388 K.2018/12310

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki olduğu 225, 232 ve 238 parsel sayılı taşınmazları davalının ekip biçmek suretiyle kullandığını ileri sürerek ileride artırılmak üzere şimdilik 1.000 TL ecrimisilin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalının çekişmeli taşınmazlardan faydalanmasının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Bilindiği üzere; 1086 sayılı HUMK'nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 427/2 maddesi uyarınca 01.01.2015 tarihinden itibaren 2.080.00 TL'den az olan davalara ait yerel mahkeme kararlarına karşı temyiz yoluna gidilemeyeceği öngörülmüştür. Kararı temyiz eden davacı, dava dilekçesi ile 1.000 TL ecrimisilin davalıdan tahsilini istemiş, Mahkemece anılan miktar üzerinden dava harçlandırılarak sonuca gidilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de bu miktarın temyiz kesinlik sınırı olan 2.080,00 TL'nin altında kaldığı açıktır.

Öte yandan, temyiz kesinlik sınırı içinde kalması nedeniyle temyiz kabiliyeti olmayan kararlara karşı temyiz isteği yönünden mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay'da da bir karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, eldeki dava bakımından (6100 sayılı Yasanın 3. maddesi yollamasıyla) davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

.