Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/274 K.2020/5203

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.01.2017 tarihli ve 2015/84 Esas, 2017/11 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava dilekçesinde; davacı ...'ın Türkiye İş Bankası A.Ş.'de güvenlik görevlisi olarak çalışmaya başladığı 15.07.1982 ile emekli olduğu 01.02.2002 tarihleri arası davalı vakfa üyeliğinin ve prim borcunun tespiti istenmiştir. İlk Derece Mahkemesince, zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiş, bu son karar davacı vekilince temyiz edilmiştir. Dava, davalı vakıf senedinde 2005 yılında yapılan değişiklik sonucu davacının vakıf üyesi olduğu ile davalı vakfa ödemesi gereken prim miktarının tespiti istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesi sonucu; davacının güvenlik görevlisi olarak 15.07.1982 tarihinde Türkiye İş Bankası A.Ş'de güvenlik görevlisi olarak işe başladığı ve 01.02.2002 tarihinde emekli olduğu, Türkiye İş Bankası Mensupları Munzam Sosyal Güvenlik ve Yardımlaşma Sandığı Vakfı senedinin 4/b. maddesinde “Türkiye İş Bankası A.Ş'de veya (a) şıkkında sözü edilen her iki vakıfta (Türkiye İş Bankası A.Ş.

Mensupları Emekli Sandığı Vakfı veya Türkiye İş Bankası Mensupları Munzam Sosyal Güvenlik ve Yardımlaşma Sandığı Vakfı) gündelik veya götürü olarak çalışanlar, süreli sözleşmeliler ve Banka ve Vakıflara giriş tarihinde 45 yaşını doldurmuş olanlar vakfın yararlananı olamazlar.” hükmü getirilmiş, vakfın 30.09.2005 günlü olağan genel kurulunda kabul edilip 01.10.2005 tarihinde yürürlüğe giren Munzam Sosyal Güvenlik Hakları Yönetmeliğine eklenen geçici 3. madde ile,

Türkiye İş Bankası A.Ş'de koruma ve güvenlik görevlisi olarak süreli sözleşmeli çalışmış ve 01.10.2005 tarihinden önce emekli olmak üzere Bankadaki görevinden ayrılmış ve Türkiye İş Bankası A.Ş.

Mensupları Emekli Sandığı Vakfından yaşlılık, malullük aylığı veya sürekli işgöremezlik geliri bağlanmış olanlara, 30.12.2005 tarihine kadar yazılı talepte bulunmak ve gereklerini tam olarak yerine getirerek yapacakları borçlanma nedeni ile tespit edilen aidatlarının tamamını 30.12.2005 tarihine kadar ödenmesi halinde vakıftan emeklilik aylığı bağlanabileceği düzenlenmiştir.

Mahkemece, zamanaşımı başlangıcı olarak emeklilik tarihi esas alınmış ise de, geçici 3. madde ile davacı gibi güvenlik görevlilerine borçlanma ile emekli olma hakkı getirildiğinden, bu hakka ilişkin davalarda zamanaşımı başlangıcı emeklilik tarihi değil (çünkü emeklilik tarihinde böyle bir hak mevcut değil) borçlanma hakkı getiren geçici 3. maddeye göre ödemenin yapılması için gösterilen son tarih olan 30.12.2005 tarihidir.

Borçlar Kanunu’nun 146. maddesine göre, bu tarihten itibaren on yıllık zamanaşımı süresi, davanın açıldığı 02.03.2015 tarihi itibari ile dolmadığından, mahkemece, işin esasına girilerek Yönetmeliğin 3. maddesine göre, davacının davalı munzam vakfa müracaatının olup olmadığı, süresinde ödeme yapıp yapmadığı hususları araştırılarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken, davanın zamanaşımından reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden.

Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.