Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/3621 K.2019/5283

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkili firmanın ....

Konakları Sitesinin yetkili yöneticisi olduğunu, Sitenin B blok zemin ile giriş katları ortak yerlerden olmasına rağmen Ağustos 2004 tarihinden beri 42 aydır davalının haksız işgali altında olduğunu, davalı işgal ettiği giriş ve zemin katları daire haline getirip bir kısmını kendisinin kullandığını ve bir kısmını da üçüncü kişilere kiraya verdiğini, dava konusu yerdeki dairelerin rayiç kira bedelinin aylık 800 TL olduğunu, davalının B blok 2 numaralı daireyi 07.11.2006 tarihinde dava dışı....'ya 600 TL bedelle kiraya verdiğini belirterek,

davalının 42 aydan beri işgal ettiği B blok giriş katta 2 daire ile giriş katın altındaki zemin katta bulunan 2 daire olmak üzere toplam 4 adet daire için şimdilik 60,000,00 TL ecrimisil alacağının oluştukları dönemden itibaren kademeli olarak işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 02.05.2012 tarihli dilekçesi ile talebini 85.680 TL olarak güncellemiş, 06.01.2015 tarihli dilekçesi ile talebini 66.336 TL olarak belirtmiştir.

Davalı vekili, dava konusu edilen yerlerin müteahhidin edimini tam olarak yerine getirmemesi ve iskan alınmamasından dolayı kat irtifakına dahil olmadığını, davalı ile yüklenici arasında buna ilişkin davanın sürdüğünü ve bu davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini, davalının iyiniyetle malik sıfatıyla zilyet olduğunu, bu yerlerin binanın onaylı projesinde ortak alan olarak görünmediğini, intifadan men şartının gerçekleşmediğini, davalının bu yerleri 2004 yılından sonra kullanmaya başladığını ve istenen ecrimisilin çok yüksek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davalının binanın ortak yerini kullandığı sabit olduğu gerekçesiyle davanın 02.05.2012 tarihinde ıslah edilmiş hali ile kısmen kabulü ile, 66.336,00 TL ecrimisil bedelinin oluştuğu dönemden itibaren kademeli olarak işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Hemen belirtmek gerekir ki; görev kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen göz önünde tutulması gereken bir usul kuralıdır.

6100 sayılı HMK’nin 2. maddesi Asliye Hukuk Mahkemelerinin, 4. maddesi Sulh Hukuk Mahkemelerinin görev alanını belirlemiştir.

Sulh Hukuk Mahkemeleri’nin görev alanının düzenlendiği HMK'nin 4/ç bendi “Bu Kanun ile diğer kanunların, sulh hukuk mahkemesi veya sulh hukuk hâkimini görevlendirdiği davaları, görürler” şeklindedir. Bu düzenlemeden Sulh Hukuk Mahkemeleri’nin görevli olup olmadığı hususunda özel yasalara atıfta bulunulduğu anlaşılmaktadır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun Ek 1. maddesi “Bu kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlık Sulh Hukuk Mahkemelerinde çözümlenir” hükmünü içermektedir.

Somut olayda dava; ilk etapta Sulh Hukuk Mahkemesinde açılmış ve Kartal 3. Sulh Hukuk Mahkemesince görevsizlik kararı verilmiş, herhangi bir şekilde derecattan geçmeksizin kesinleşmiş ve talep üzerine Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş olup dava dilekçesi içeriğinden ve iddianın ileri sürülüş biçiminden çekişmenin ortak alana müdahaleden ileri geldiği, buna bağlı olarak ecrimisil istendiği ve bu suretle davanın 634 sayılı Yasanın uygulanmasından kaynaklandığı açıktır. Bu durumda 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun Ek.1 maddesi uyarınca ve yine aynı Kanun'un 18 ve 19 . maddeleri de dikkate alındığında Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu kuşkusuzdur.

Hâl böyle olunca, uyuşmazlığın 634 sayılı Kanun'un Ek 1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde işin esası bakımından hüküm kurulması doğru değildir.