Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/4219 K.2019/9015

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili, dava konusu 1 nolu dükkan yönünden davalının ihtarnameyle intifadan men edilmesine rağmen dükkanı kullanmaya devam ettiğini ve ecrimisil ödemediğini açıklayarak, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 25.000,00 TL ecrimisilin 01/08/2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faiziyle birlikte tahsilini talep etmiş, harcını yatırmak suretiyle sundukları 30/03/2015 tarihli dilekçeyle talep miktarını 26.880,00 TL'ye arttırmıştır.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 25.821,67 TL ecrimisil bedelinin 01/08/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde reddedilen kısım yönünden davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; 5219 ve 5236 sayılı Kanun ile 1086 sayılı HUMK'un 427/2. maddesi uyarınca 01.01.2015 tarihinden itibaren 2.080,00 TL den az olan davalara ait yerel mahkeme kararlarına karşı temyiz yoluna gidilemeyeceği öngörülmüştür.

Temyiz eden davacı yönünden reddedilen miktar (1.058,33TL) olup miktar yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır.

Öte yandan, temyiz kesinlik sınırı içinde kalması nedeniyle temyiz kabiliyeti olmayan kararlara karşı temyiz isteği yönünden mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 tarihli ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay'ca da bir karar verilebilir.