Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/7374 K.2020/8337

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davacıya ait 125 ada 1 parsel F blok 1 nolu taşınmazın davalı tarafından işgal edildiğini, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 25.01.2007 tarihinden itibaren hesaplanan kira bedeli 2007 yılı için 5.400 TL, 2008 yılı için 6.000 TL 2009 yılı için 6.600 TL, 2010 yılı için 7.200 TL, 2011 yılı için 7.800 TL olmak üzere toplam 33.000 TL nin ait olduğu dönemlerden işleyecek reeskont faizi ile tahsilini talep etmiştir. Davalı; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; ilk kararda davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş olup Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 15.05.2014 tarihli ve 2014/4824 Esas, 2014/10082 Karar sayılı ilamı ile harca ilişkin bozulmuş ve karar düzeltme talebinin de reddine karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak harç tamamlandıktan sonra davanın kısmen kabulü ile, 25.01.2007-25.01.2008 tarihleri arasında 5.400,00 TL 25.01.2008-25.01.2009 tarihleri arasında 5.736,00 TL, 25.01.2009-25.01.2010 tarihleri arasında 6.468,00 TL, 25.01.2010-25.01.2011 tarihleri arasında 6.540,00 TL, 25.01.2011-25.01.2012 tarihleri arasında 7.128,00 TL olmak üzere 31.272,00 TL ecrimisilin dönemsel olarak hesaplanacak avans faizi ile avans faizi ile beraber davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; ecrimisil istemine ilişkindir. 1. Dosya muhtevası, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilamında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. 2. 6100 sayılı HMK'nin 297/2 maddesi hükmünde taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi, infaza elverişli biçimde hüküm kurulması zorunludur.

Somut olaya gelince; davacı vekili dava dilekçesinde, 25.01.2007 tarihinden itibaren hesaplanan kira bedeli 2007 yılı için 5.400 TL, 2008 yılı için 6.000 TL 2009 yılı için 6.600 TL, 2010 yılı için 7.200 TL, 2011 yılı için 7.800 TL olmak üzere toplam 33.000 TL nin ait olduğu dönemlerden işleyecek reeskont faizi ile tahsilini talep etmiş olup mahkemece hüküm fıkrasının 1. fıkrasında “Davanın kısmen kabulü ile,

25.01.2007-25.01.2008 tarihleri arasında 5.400,00 TL 25.01.2008-25.01.2009 tarihleri arasında 5.736,00 TL, 25.01.2009-25.01.2010 tarihleri arasında 6.468,00 TL, 25.01.2010-25.01.2011 tarihleri arasında 6.540,00 TL, 25.01.2011-25.01.2012 tarihleri arasında 7.128,00 TL olmak üzere 31.272,00 TL ecrimisilin dönemsel olarak hesaplanacak avans faizi ile avans faizi ile beraber davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine,” denilerek hüküm kurulmuşsa da faizin başlangıç tarihi belirtilmediğinden ve avans faizi;

borçlunun tacir olması ve borcun ticari işletmeyle ilgili olması halinde söz konusu olan ve alacaklının tacir olmasının gerekli olmadığı durumlarda uygulanan faiz olup her ne kadar davacı taraf şirket ise de davalının şahıs olduğu ve dava konusunun ise davalının ticari işletmesine ilişkin olmadığı gözetildiğinde yasal faize hükmedilmesi gerekirken avans faizine hükmedildiğinden, sehven de 2 kere “avans faizi ile” yazıldığından hüküm doğru görülmemiş ve bu haliyle infaza elverişli bulunmamıştır.

Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden temyiz edilen hükmün HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.