Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2019/1653 K.2019/3025

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Uyuşmazlık, asıl davada; İİK'nin 99 maddesinin uygulanmasına yönelik şikayet istemine; birleşen davada ise, üçüncü kişinin istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Mahkemece 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150. maddesi gereğince asıl ve birleşen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, şikayetçi alacaklı vekili tarafından sadece vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Asıl davada alacaklı tarafından haczin İİK’nin 96-97 maddesine göre yapılmış sayılmasına yönelik istek, İİK'nin 16. maddesine göre yapılmış bir şikayet olup, maktu vekalet ücreti takdiri gerekirken nispi vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur. Birleşen davada istihkak isteminin reddi talebinde ise, davanın esasına yönelik karar verilmesi halinde, karar tarihi itibarı ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hacizli malların değeri ile alacak miktarından hangisi az ise onun üzerinden hesaplanacak nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekir ise de, Mahkemece birleşen dava yönünden de açılmamış sayılma kararı verilmiş olup esasa ilişkin hüküm tesis edilmemiştir.

Karar tarihi itibarı ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/1. maddesi, delillerin toplanmasına ilişkin ara karar gereğinin yerine getirilmesinden sonra davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi halinde, vekalet ücretinin tamamına hükmedilmesi gerekir ne var ki hükmolunacak vekalet ücreti ikinci kısmın ikinci bölümünde yazılı miktarları geçemez hükmünü içermektedir.

O halde Mahkemece, açılmamış sayılma kararı delillerin toplanmasına ilişkin ara karar yerine getirildikten sonra verilmiş olmakla birlikte, hesaplanan ücretin 500,00 TL'yi geçmemesi gerektiğinin gözetilmemesi de isabetli olmamıştır. Ne var ki yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK’nin ek geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.