Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2019/2276 K.2020/5395

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Karabük İcra Hukuk Mahkemesinin 08.11.2017 tarihli ve 2017/47 Esas, 2017/244 Karar sayılı kararıyla kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı alacaklı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı alacaklı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, borçlu aleyhine yapılan takipte haczedilen menkullerin müvekkiline ait olduğunu, üzerinde davacıya ait etiketler bulunduğunu belirterek istihkak iddialarının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı alacaklı vekili, davacının mülkiyete dair herhangi bir belge sunmadığını, noterden yapılan kira sözleşmesinin söz konusu makinaların davacıya ait olduğunun ispatı için yeterli olmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının istihkak iddiasını destekleyen davacı üçüncü kişi ile borçlu arasında yapılmış kira sözleşmesi ile davaya konu lunapark makinalarının üzerlerinde davacı firmanın etiketlerinin bulunması nedeniyle, makinaların davacı firmaya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı alacaklı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesinin 04.12.2018 tarihli ve 2017/3991 Esas, 2017/2552 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı davalı alacaklı vekili tarafından bu kez temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. maddesine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

1. Davalı alacaklı vekilinin mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında sair temyiz itirazlarının reddine,

2. İstihkak davalarında davanın esasına yönelik karar verildiği hallerde karar tarihi itibarı ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hacizli malların değeri ile alacak miktarından hangisi az ise onun üzerinden hesaplanacak nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda, alacak tutarı 224.641,78 TL iken mahcuzların değeri 715.000,00 TL olarak belirlenmiştir. Mahkemece, harç ve vekalet ücreti alacak tutarı üzerinden hesaplanması gerekirken, mahcuzun değeri üzerinden hesaplanarak hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki belirtilen bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 sayılı HMK’nin Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.