Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2019/6687 K.2020/1097

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Düzce 2. Aile Mahkemesinin 14.02.2019 tarihli ve 2016/198 Esas, 2019/125 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava; mal rejiminin tafsiyesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkindir.

Düzce 2. Aile Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin yaptığı istinaf başvurusu üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2.Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulü ile davanın kabulüne 47.832.50 TL katılma alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine hükmedilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK'nin 362. maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin temyiz olunamayan kararları düzenlenmiş, aynı maddenin 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 42. maddesiyle değişik 1/a bendinde de "Miktar veya değeri kırkbin Türk lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar" hükmüne yer verilmiş; anılan 40.000,00 TL'lik kesinlik sınırı 2019 yılı itibarıyla 58.800,00 TL olarak uygulanmaya başlamıştır. Somut olayda, temyize konu, davacı lehine hükmedilen katılma alacağının 2019 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 58.800,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan, temyiz kesinlik sınırı içinde kalması nedeniyle temyiz kabiliyeti olmayan kararlara karşı temyiz isteği yönünden Mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 tarihli ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da bir karar verilebilir.