Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2021/17647 K.2022/1562

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen davacı vekilinin tavzih talebinin reddine ilişkin kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava konusu, ... İli, ... İlçesi, ... Köyü, ... mevkiinde, 6831 sayılı Yasa uyarınca yapılmış orman kadastrosu ve 2/B uygulaması bulunmaktadır.

Davacı ... vekili, ... Köyünde 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi kapsamında çalışmalar yapıldığını, Orman Kadastro Komisyonu tarafından 2/B parseli olarak ayrılan ... nolu taşınmazın dava dilekçesi ekinde koordinatları belirtilen iki ayrı kısmının hava fotoğrafları ve memleket haritalarına göre orman olduğunu ve eylemli orman özellikleri taşıdığını açıklayarak,

bu kısımlara ilişkin 2/B tespitinin iptaline karar verilmesini istemiş, yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş, karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiş, kararın kesinleşmesini müteakiben, davacı vekili tarafından, kararın eki bilirkişi raporundaki koordinatlar ile dava dilekçesindeki koordinatlar arasında uyumsuzluk bulunduğu,

bilirkişi raporundaki koordinatların dava konusu parselin bir kısmını kapsaması gerekirken, bir kısmının da kocakağan mahallesi sınırları içinde kaldığını, bu haliyle kararın uygulanmasının telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğuracağını beyanla hükmün tavzihi talep edilmiş, mahkeme tarafından hüküm fıkrasının değiştirilmesi sonucunu doğuracak şekilde tavzih yapılamayacağı gerekçesi ile davacı vekilinin tavzih talebi ek karar ile ret edilmiş, davacı vekili tarafından ek karara karşı istinaf talebinde bulunulmuş, istinaf mahkemesi tarafından, davacı vekilinin talebi esastan ret edilmiş olup, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tavzih HMK'nin 305. maddesinde düzenlenmiş olup, hükmün (nihai kararın) yeterince açık olmaması veya icrasının nasıl olacağı konusunda tereddüt edilen yahut fıkraları birbirine aykırı (çelişkili) olan hükümler için istenebilir. Tavzih, verilen nihai kararın açıklanması veya düzeltilmesi hususlarına ilişkin olup yeni ve değiştirilen nihai bir hüküm niteliği taşımaz.

6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında; "Bölge Adliye Mahkemelerinin, Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin", aynı maddenin 2. fıkrasında da "Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 427 ile 454'üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı, bu kararlara ilişkin dosyaların bölge adliye mahkemelerine gönderilemeyeceği" düzenlenmiştir. 1086 sayılı HUMK'un 432/son maddesi gereğince, ek kararların esas kararın tabi olduğu temyiz yasa yoluna tabi olacağı açıktır.

Somut olayda, ilk derece mahkemesince asıl karar 21.08.2013 tarihinde verilmiştir. İlk derece mahkemesinin asıl kararının, karar tarihi itibariyle temyize tabi kararlardan olması, tavzih kararı gibi ek kararların tabi olacağı kanun yolunun, yukarıda değinilen yasal düzenlemeler gereği asıl kararın tabi olacağı kanun yolu olması nedeniyle, ek kararın kanun yolu denetimi "temyiz" olup, incelemenin temyiz mahkemesi olan ... tarafından yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla tavzih talebinin reddine dair ek karara yönelik istinaf incelemesi sonucunda verilen Bölge Adliye Mahkemesinin 17.09.2021 tarihli ve 2021/ 92 Esas ve 2021/887 Karar sayılı esastan red kararının kaldırılmasına karar verilip, yapılan başvurunun temyiz başvurusu olarak kabulü ile, ilk derece mahkemesinin tavzih talebinin reddine dair 20.10.2020 tarihli ek kararının yapılan temyiz incelemesinde; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.