Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2021/7846 K.2024/1277

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 713/1 inci maddesi hükmü uyarınca tescili davasına ilişkin yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine, asli müdahilin davasının kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; tescil hükmünün infaza elverişli olmaması sebebiyle istinaf başvurusunun kabulü ile karar kaldırarak hüküm yeniden kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesiyle; Antalya ili Demre ilçesi ... Mahallesi ve ... Mahallesi sınırları arasında kalan 669 parsel ve 826 parsel sayılı taşınmazlarla komşu parsel olan, yaklaşık 100 yıldır müvekkilinin atalarından zilyetlik ve imar ihya ile gelen, bilirkişi raporuyla sınırları belirlenen, yaklaşık 15.000 m2 lik tespit dışı olan taşınmazın müvekkili adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine ve ... Belediye Başkanlığı davanın reddini savunmuştur.

Finike Orman İdaresi asli müdahale dilekçesi ile, dava konusu taşınmazın orman sınırları içerisinde kalan kısmının orman vasfıyla tapuya kayıt ve tescilini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; dava konusu taşınmazın kesinleşen orman tahdidinde kaldığı görüldüğünden davanın reddine, asli müdahilin davasının kabulüne karar verilmiştir.

Verilen karar davacı vekilince istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu yerin 3116 sayılı Orman Kanunu (3116 sayılı Kanun) kapsamında yapılarak 1948 yılında kesinleşen orman tahdidinde ve 1991 yılında kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması çalışmalarında orman tahdit sınırları içerisinde kaldığı, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritalarına göre de orman sayılan yerlerden olduğu ve ormanların zilyetlikle kazanılması mümkün olmadığından, İlk Derece Mahkemesince de bu gerekçeyle davacının davasının reddine;

müdahil Orman İdaresinin tescil isteminin kabulüne karar verilmesinde usul ve Kanuna aykırılık bulunmamakla birlikte, tescil hükmünde taşınmazın kimin adına tescil edileceğinin belirtilmesi gerekirken, İlk Derece Mahkemesinin hükmünde tapuya tesciline karar verildiği halde kimin adına tescil edileceği belirtilmediğinden, hüküm kaldırılarak yeniden hüküm kurulmuştur.

Davacı vekili tarafından; dava konusu parsel evveliyetindan beri müvekkilinin dedelerinden babasına babasından da müvekkilinin zilyetliğine geçtiğini, eklemeli zilyetlik yoluyla nizasız, fasılasız 100 yıllık malik sıfatıyla kullanım söz konusu olduğunu, Demre Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/278 Esas sayılı dosyasında verilen orman bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazın tespit dışı konumda olduğunu, zirai bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere dava konusu taşınmazda narenciye, portakal, aşılı zeytin, harnup, nar ve limon ağaçlarının bulunduğunu, ağaçların verimli, bakımlı vaziyette olduğunun tespit edildiğini,

parselin imar ve ihya edildiğini, aşılı zeytinlerin 60-65 yaşlarında, aşılı harnup ağaçlarının ise 60-70 yıllık olduğunu, parselin tarım arazisi olduğunu, müvekkilinin mağduriyetinin söz konusu olduğunu, mahkeme tarafından alınan bilirkişi raporlarını kabul etmediklerini, anlatılan gerekçelerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesinin kararı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.