Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/1007 K.2024/7236

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı ... vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Kadastro sırasında, Düzce ili Merkez ilçesi Paşakonağı köyü çalışma alanında bulunan 139 parsel sayılı 1.541.436,34 m2 yüzölçümündeki taşınmaz mera vasfıyla özel siciline tescil edilmiş, 2020 yılında 4342 sayılı Mera Kanunu'nun (4342 sayılı Kanun) 12 inci maddesi uyarınca Paşakonağı ve Bahçeköy köylerine tahsis edilmiştir.

Davacı vekili.

Düzce ili Merkez ilçesi Paşakonağı köyü sınırları içinde mera alanlarının tahsis kararına ilişkin askı ilan cetveli ve eklerinin davacı kuruma 05.05.2020 tarihinde tebliğ edildiğini, Paşakonağı köyü sınırları içinde bulunan ve mera özel siciline kayıtlı olan 139 parsel numaralı taşınmazın Düzce ili Merkez ilçesi Paşakonağı ve Bahçeköy köylerine mera olarak tahsis edildiğini, İşletme Müdürü tarafından oluşturulan komisyon marifetiyle yapılan inceleme sonucu Paşakonağı köyü 139 parselin yaklaşık 204.099,62 m²'lik kısmının 1960 yılı memleket haritasında çalılık ve ağaçlık rumuzlu alanda kaldığının,

yaklaşık 78.101,45 m² kısmının da eylemli orman olduğunun tespit edildiğini beyan ederek Düzce ili Merkez ilçesi Paşakonağı köyü sınırları içinde bulunan 139 parsel numaralı taşınmazın eylemli orman alanın yaklaşık 78.101,45 m²'lik kısmı ile ilgili mera tahsis kararının ve mera özel sicilindeki kaydının iptali ile orman vasfı ile tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili; dava konusu taşınmazın kadimden beri mera olarak kullanıldığını, 1966 yılında yapılan ilk tesis kadastrosunda söz konusu alanın 139 parsel numarasıyla mera olarak tescil edildiğini, İl Tarım ve Orman Müdürlüğünce de 2003 yılında yapılan mera tespit ve tahdit çalışmalarıyla mera olarak sınırlandırıldığını, doğal gölgelik yapması amacıyla ağaçların meralarda bulunmasının arzu edilen bir durum olduğundan meralara ağaç dikilmesi hususunda İl Tarım ve Orman Müdürlüğünce muhtarlara tavsiyede bulunulduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... köyü tüzel kişiliği temsilcisi; dava konusu taşınmazın kadimden beri mera olarak kullanıldığını, alandaki ağaçları hayvanlara gölgelik olsun diye koruduklarını, İl Tarım Müdürlüğünce yapılan tespit-tahdit çalışmalarıyla 139 parselin tamamının mera olarak tescil edildiğini, tespit çalışmaları sonuçlarına da herhangi bir itirazda bulunulmadığını, 139 parselin tamamını Bahçeköy ve Paşakonağı köylerinin mera olarak kullandığını, halihazırda yetersiz olan mera alanının daha da azalmasının hayvancılık yapan ailelere de zarar vereceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Paşakonağı köyü tüzel kişiliği temsilcisi; 18 senedir köy muhtarı olduğunu, ayrıca 60 yaşını geçmiş bir vatandaş olarak dava konusu yerin kadimden beri mera olduğunu, bu ağaçların içinde 50 yaşı geçkin tek bir ağaç bile olmadığını, yerin evveliyatının orman olmadığını, ağaçların sonradan sulak alan olduğu için kendiliğinden büyüyen ağaçlar olduğunu, kendilerinin de bu ağaçları koruduklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu parselle ilgili olarak orman kadastrosu yapılmamış ise de keşifte yapılan gözlem ve bilirkişi raporuna göre orman ağaçları ile kaplı, eylemli orman vasfında olduğu, yine eski ve yeni tarihli hava fotoğrafları ile memleket haritalarına göre orman vasfında olduğu, bu nedenle 6831 sayılı Orman Kanuna göre orman sayılmasının gerektiği, devlet ormanlarının zamanaşımı veya başka bir yolla özel mülkiyete konu edilemeyecek olması,

bu nedenle şahıslar adına oluşan tapu kaydına göre üçüncü kişilerin ayni veya şahsi hak iktisaplarına sonuç bağlanamayacağı gerekçesiyle Düzce ili Merkez Paşakonağı köyü 139 parselin 10.02.2021 tarihli fen bilirkişi raporuna ekli krokinin (A) harfi gösterilen 78.101,323 m²'lik kısmının ifraz edilerek, mülkiyeti Hazineye kullanım hakkı köy tüzel kişiliğine ait olan taşınmazların mera tahsis kaydının ve tapu kaydının iptali ile her türlü takyidattan ari olarak orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi hükmüne karşı, davalı Hazine vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince, orman mühendisleri ve ziraat mühendisi tarafından düzenlenen 25.01.2021 havale tarihli raporda, dava konusu 139 parselin (A) harfi ile gösterilen kısmının eski memleket haritalarında ve 1997 tarihli memleket haritalarında ve 1940, 1944, 1955, 1982 tarihli hava fotoğraflarında orman sayılan alanlar içinde kaldığı, 1937 tarihli 3116 sayılı Orman Kanuna (3116 sayılı Kanun) göre orman sayılan alan olduğu,

eylemli olarak orman ağaçlarının % 75'in üzerinde kapalılık teşkil edecek şekilde bulunduğunun tespiti birlikte ve yine meraların mülkiyet hakkı Hazineye, kullanım hakkı ise ilgili köy ya da belediye tüzel kişiliğine ait olup Tarım Bakanlığının taraf sıfatı olmadığı değerlendirildiğinde davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalı Hazine vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.