Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/2627 K.2024/1521

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 3116 sayılı Orman Kanunu'na (3116 sayılı Kanun) göre 1947 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 sayılı 6831 Sayılı Kanunu'nun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna 3 Ek Madde ile Bir Geçici Madde Eklenmesine Dair Kanun'a (1744 Sayılı Kanun) göre 1976 yılında yapılarak dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2 nci madde uygulaması ile 1989 yılında 3302 sayılı 31.08.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'a (3302 sayılı Kanun) göre yapılan 2/B uygulaması vardır.

Genel arazi kadastrosu işlemi, 1963 yılında yapılmış ve sonuçları 18.11.1963 ilâ 17.12.1963 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşmiştir. Çekişmeli taşınmaz, bu çalışmada çalılık olarak tespit harici bırakılmıştır.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; Gemlik ilçesi Küçükkumla Mahallesinde bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan dava dilekçesi ekindeki krokide sınırlarını gösterdiği taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, taşınmazda davalının işgalci olduğunu ileri sürerek, çekişmeli taşınmazın zeytinlik vasfı ile Hazine adına tapuya tesciline, davalının taşınmaza elatmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; çekişmeli taşınmazın 50 yılı aşkın süredir davalı ve ailesi tarafından kullanılıp imar ve ihya edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "dava konusu taşınmazın davalı tarafından ihya edildiği, taşınmazda 50 yıllık zeytin ağaçlarının olduğu, zeytin ağaçlarının davalı ve ailesi tarafından ekildiği, bakımının dolayısıyla ihyasının davalı tarafından yapıldığı, taşınmazın imar planına alındığı 2008 tarihi öncesinde zilyetlikle iktisap için gereken 20 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğu" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş;

hükme karşı, davacı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, "1947 yılında yapılan orman kadastrosu sırasında tahdit dışında bırakılan dava konusu taşınmazın,

kadastro sırasında çalılık vasfı ile tespit dışı bırakıldıktan sonra imar ve ihya ile zeytinlik halinde getirildiği ve imar planına alındığı 2008 yılına kadar da 20 yıldan uzun süreyle davalı ve mirasbırakanı tarafından aralıksız kullandığı anlaşıldığından davanın reddine dair mahkeme kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırı husus bulunmadığı" gerekçesi ile davacı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na 353/(1)-b.1 inci maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.