Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/3029 K.2025/83

Taraflar arasındaki kullanım kadastro tespitine davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Dairemizce, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usule yönelik olarak bozulmasına karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Kullanım kadastrosu sırasında, Antalya İli Konyaaltı İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 249 ada 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ve 13 parsel sayılı sırasıyla 244,93 - 249,44 - 310,92 - 437,54 - 643,55 - 740,11 - 731,93 - 677,82 - 325,06 - 266,24 - 270,43 - 216,29 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve sırasıyla ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ın fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı ... ve müşterekleri vekili dava dilekçesinde; Antalya İli Konyaaltı İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 249 ada 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ve 13 parsel taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve tüm mirasçıların hak sahibi olduğu iddiasına dayanarak ... mirasçıları adına veraset ilamındaki payları oranında kullanıcı şerhi verilmesini talep etmiştir.

Asli müdahil Hazine vekili müdahale dilekçesinde; Antalya İli Konyaaltı İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 249 ada 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ve 13 parsel taşınmazların kullanılmadığını ileri sürerek, kullanım şerhlerinin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; taşınmazların tespit tarihi ve öncesinde ekonomik amaca uygun kullanım bulunan taşınmazlardan olmadığının belirlendiği, bir kısım ifadelerde dava konusu taşınmazların davacıların murisi ... ve davalıların murisleri olan ...'ın kardeşleri tarafından kullanıldığı belirtilse de bu kullanımın 1970 yılına kadar sürdüğü ve davalıların 1990 yılından sonra kullanılmaya başlanıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı ... ve müşterekleri vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı ... ve müşterekleri vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... ve müşterekleri vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.