Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/4485 K.2025/4369

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Yörede ilk tesis tapulama çalışmaları 5602 sayılı kanuna göre 1961-1964 yılları arasında yapılmış ve dava konusu taşınmaz tescil harici bırakılmıştır. Daha sonra çekişmeli 192 ada 1 parsel 3402 sayılı Kanuna göre yapılan kadastro çalışmaları sırasında orman vasfıyla Hazine adına tespit edilmiş, bu tespit 28.08.2015-28.09.2015 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşmiştir.

Davacı dava dilekçesinde özetle; Tokat ili ... ilçesi ... köyünde bulunan pafta:1 ve H37 a2-III-a-C içerisinde olan köy civarı kanal üstü mevkisi denilen 198 nolu parselin batı sınırı içerisinde olan yerin 25.09.1987 tarih ve 843 sayılı Tokat Valiliğinin kararı ile tarafına kullanılmak üzere verildiğini, taşınmaz üzerine kendisi tarafından ev temeli atıldığını ve kullanıldığını, taşınmazdan 25.02.2016 tarihinde kadastro geçtiğini ve taşınmazın tescil harici bırakıldığını, aleyhine Tokat 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/454 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın lehine sonuçlandığını, davanın kabulü ile taşınmazın kendisi adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının adına tescilini istediği dava konusu taşınmazın bir kısmının 192 ada 1 nolu orman parseli içerisinde kaldığı, bu kısmın fen bilirkişilerinin 16.06.2017 havale tarihli rapora ekli krokide (B) yeşil boyalı olarak gösterildiği, bir kısmının da zeminde yol olarak kullanılan ve (C) ile gösterilen kısımda kaldığını, mahallinde yapılan keşifte dinlenen davacı tanıkları davacıya ev yeri olarak verilen yeri gösterseler de gösterdikleri kısmın Tokat Kadastro Mahkemesine görevsizlik kararı verilen 192 ada 12 nolu parsel içerisinde olan kısım olduğu,

davacı tanıkları davacının dava konusu ettiği 192 ada 1 parsel ve fen bilirkişilerinin 16.06.2017 havale tarihli rapora ekli krokisinde zeminde yol olarak kullanılan (C) harfi ile gösterilen mavi boyalı alanla ilgili olarak davayı ispata yeterli beyanda bulunamadıkları, davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı istinaf başvuru dilekçesinde; tanıkların doğru söylemediğini, yerinin verilmesini istediğini, bu yeri eski valinin ona verdiğini, bu durumu tüm köy halkının bilip, kabul ettiğini, zaten maddi durumunun çok zayıf olduğunu, kısıtlı olan geliri ile tüm varlığını Mahkemelere harcayarak çok mağdur olduğunu, yiyecek ekmek parası bulamadığını savunarak, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi uyarınca davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Davacı temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.