Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/2740 K.2026/377

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar Hazine vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kullanım kadastrosu sırasında, Samsun ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 1 21... , 2 06... , 2 61... , 2 62... ve 10 parsel sayılı muhtelif yüzölçümündeki taşınmazlar kadastro tutanaklarının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Orman Kanunu’nun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 2004 yılından itibaren ... oğlu ... 'ın kullanımında olduğu şerhi yazılarak, tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

2. Davacılar vekili dava dilekçesinde; davaya konu taşınmazların müvekkillerinin babaları kök muris ... kaldığını, vefatı sonrasında herhangi bir miras paylaşımı yapılmadığını ancak 2/B kadastro çalışmalarında taşınmazların davalı adına kullanımın yazıldığını ileri sürerek, taşınmazların beyanlar hanesine müvekkillerinin miras payları oranında kullanıcı şerhi verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmazların müvekkilinin murisinden kalmadığını, kendi kullanımında olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "dinlenen tanıklardan olan ve davacı ile davalıların aynı zamanda annesi olan ... her ne kadar beyanında söz konusu taşınmazların eşi olan ... tarafından kullanılmadığını beyan etmiş ise de alınan beyanında kızları olan davacılar ile aralarında husumet olduğu, görüşmediklerine dair beyanının bulunması, ayrıca davalı ile birlikte ikamet ettikleri hususu da göz önüne alındığında tanığın beyanlarına itibar edilmemiş ve hükme esas alınmamıştır.

Dava konusu taşınmazların dinlenen mahalli bilirkişi, kadastro tutanak tanıkları ve hatta bir kısım davalı tanıklarının beyanları da dikkate alınarak kök muris ... tarafından vefatına kadar kullanıldığı hususunda mahkememizce bir tereddüt olmadığı, ayrıca tüm tanıkların beyanlarında da bahsedildiği üzere taraflar arasında herhangi bir miras paylaşımı yapılmadığı hususunun da sabit olduğu, dinlenen mahalli bilirkişiler, kadastro tutanak tanıklarının beyanlarında da geçtiği üzere dava konusu taşınmazlar üzerindeki ağaçlarında kök muris ... tarafından dikildiğine dair beyanlarında davacıların beyanlarını desteklediği,

usulüne uygun bir miras paylaşımı da yapılmaması dikkate alınarak davacıların taleplerinin yerinde olduğu" gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalılar Hazine vekili ve ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve Kanuna uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili temyiz dilekçelerinde; hükmün bozulmasını talep etmişlerdir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazların kullanım hakkının gerçek kişi tarafların müşterek murisine ait olup olmadığına ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun'un 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalılar Hazine vekili ve ... vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR