Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/3733 K.2025/1014

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

2018 yılında 3402 sayılı Kadastro Kanunu (3402 sayılı Kanun) 22/A maddesi gereğince yapılan uygulama kadastrosu sonucunda, Karabük ili Safranbolu ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan tapuda davacı ... adına kayıtlı bulunan eski 127 ada 1 parsel sayılı ve 116,26 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, yeni 127 ada 1 sayılı parsel altında ve 119,15 metrekare yüzölçümü ile, tapuda davalı ... adına kayıtlı bulunan eski 127 ada 2 parsel sayılı ve 132,85 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, yeni 127 ada 2 sayılı parsel altında ve 133,73 metrekare yüzölçümü ile tespit edilmiştir.

Davacı, 127 ada 1 parsel sayılı taşınmazının sınırlarının yanlış belirlendiği iddiası ile dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda uygulama kadastrosunun usul ve kanuna uygun yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hükmün davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiş; davacılar vekilince bu kez temyiz yoluna başvurulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.