Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/4382 K.2025/4579

Taraflar arasında görülen tapu kaydındaki şerhin terkini davasında yapılan yargılama sonunda Ortaca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin davanın kabulüne ilişkin kararına karşı davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf yoluna başvurulmuş, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekillerinin ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kadastro sırasında, Muğla ili ... ilçesi ... Mahallesi 205 ada 6 parselin, 108.903,25 metrekare miktarlı kısmen çamlı tarla vasfı ile ... adına tapuya kayıtlı olduğu, tapu kaydının beyanlar hanesinde 06.05.2010 tarih ve 1572 yevmiye nolu işlem ile "taşınmazın 37.529,45 m²'lik kısmı orman tahdit veya orman kadastro sınırı maliye hazinesi içinde kalmıştır." şeklinde şerh bulunduğu, dava konusu taşınmazın tedavüllü tapu kaydına göre, ilk malikinin ... olduğu, taşınmazın geldiği kaydın ise; 503 parsel olduğu ve 109.000,00 metrekare miktarlı kısmen çamlı tarla vasfı ile 03.08.1954 tarihinde hükmen tapuya tescil edildiği anlaşılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde. Muğla ili ... ilçesi ...

Mahallesi 205 ada 6 parselde bulunan 108.903,25 metrekarelik taşınmazın maliki olduğunu, müvekkilinin maliki olduğu tarlanın bir kısmının 2009 yılında 180 nolu orman kadastrosu komisyonu tarafından yapılan kadastro çalışmasında orman sınırları içinde kaldığını, tapuda beyanlar hanesine "37.529,45 m²'lik kısmı Orman tahdit veya Orman Kadastro sınırı Hazine içinde kalmıştır" şerhi düşüldüğünü, taşınmazın tapu kaydındaki bu şerhin ve şerhe dayanak oluşturan Orman Kadastro uygulamasının tamamen hatalı olduğunu, dava konusu taşınmaza ilişkin kesin hüküm mahiyetindeki ...

Gezici Arazi Kadastro Hakimliğinin 1953/385 Esas, 1953/214 karar sayılı kararı dikkate alınmadan taşınmazın bir kısmının hatalı olarak orman sınırları içinde varsayılarak tapu kaydının beyanlar hanesine şerh düşüldüğünü, müvekkiline ait taşınmaz üzerindeki hatalı aplikasyon sonucu konulan söz konusu şerhin müvekkilinin mülkiyet hakkını kısıtladığını ileri sürerek davacının maliki olduğu Muğla ili ... ilçesi ...

Mahallesi tapuda 205 ada 6 parsel nolu taşınmazın orman sınırları dışında olduğunun tespiti ile 180 nolu Orman Kadastro komisyonu tarafından yapılan taşınmazın orman sınırları içinde bırakılmasına dair hatalı aplikasyonun iptaline, davalı kurumun taşınmaza haksız müdahalesinin önlenmesi ile tapudaki 06.05.2010 tarihli orman şerhinin kaldırılmasını istemiş, davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, tapu kaydındaki şerhin terkini istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; taşınmazın ilk tesisi 503 sayılı parselin tespit maliki ... adına tesciline ilişkin, Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 1953/385 Esas 1953/214 Karar sayılı 28.10.1953 tarihli kararının Orman İdaresi yönünden orman sayılmayan yerlerden olduğuna ilişkin kesin hüküm oluşturduğu, orman sayılmayan yerlerden olduğuna ilişkin kesin hüküm bulunan taşınmazların, yine orman sınırları içinde aplike edilmesinin kanunî dayanağının bulunmadığı,

aplikasyonla orman sınırlarının değiştirilemeyeceği, şerh lehtarı olan Hazine yönünden ise kesin delil olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne, Muğla ili ... ilçesi ...

Mahallesi, 205 ada 6 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesinde yer alan ve 06.05.2010 tarihinde 1572 yevmiye numarası ile koyulan "Taşınmaz malın 37529,45 m² kısmı orman tahdit veya orman kadastro sınırı içinde kalmıştır" şerhinin kaldırılmasına karar verilmiş, kararın davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu taşınmazın evveliyatında 503 parsel numarası ile Mahkeme kararına istinaden hükmen ... adına 109.000,00 metrekare miktarlı ve kısmen çamlı tarla vasfı ile tapuya kaydedildiğinin anlaşıldığı,

her ne kadar dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede 1944 yılında orman tahdit uygulamasının yapıldığı, halen davacı adına kayıtlı 205 ada 6 parsel sayılı taşınmazın 3302 sayılı Kanunun (2/B) haritasına göre tanzim edilen bilirkişi raporunda Ek no-3 ile gösterilen krokide dava konusu (B) harfi ile gösterilen 37.529,45 metrekarelik kısmın 1944 yılı orman tahdit sınırları dahilinde kaldığı,

aynı taşınmazın rapor ekindeki 3 nolu krokide (A) harfi ile gösterilen 71.373,80 metrekarelik kısmının ise 1944 yılı orman tahdit sınırları dışında kaldığı tespit edilmiş ise de, 205 ada 6 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 503 nolu tapu kaydının ilk malik ... adına yapılan kadastro tespit tutanağına ... Orman İşletme Müdürlüğü tarafından açılan tespite itiraz davasında ...

Gezici Kadastro Hakimliğinin 28.10.1953 tarih ve 1953/385 Esas, 1953/214 Karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucu 109 dönüm (109.000,00 metrekare) olarak ölçülen 503 numaralı taşınmazın orman tahdit alanı dışında olduğu tespit edilmek suretiyle Orman İdaresinin itirazının reddine ve 503 parsel numaralı tarlanın davalı ... adına tesciline karar verilip bu kararın da 14.01.1954 tarihinde kesinleşmesi ile hükmen tescil edildiği,

dosya kapsamında sunulan bilirkişi raporunun ekindeki 3 nolu krokide (B) harfi ile gösterilen 37.529,45 metrekare miktarındaki kısmın eski 503 ve yeni 205 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tapu kapsamında kaldığı ve eski tapu ile yeni tapunun sınırlarının uyuştuğu anlaşıldığından daha sonradan 2008 yılında 180 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan belirleme üzerine 2010 tarihinde dava konusu taşınmaza 37.529,45 metrekarelik kısmın orman sınırları içerisinde kaldığına dair konulmuş olan şerhin yerinde olmadığı tespit edilerek İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan

reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler ayrı ayrı kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.