Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/5274 K.2024/6756

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Kadastro sırasında, Osmaniye ili Bahçe ilçesi İnderesi köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 90 parsel sayılı 27.573,09 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz tarla vasfıyla Hazine adına tespit görmüş, itiraz üzerine hükmen, tarla niteliğiyle Hazine adına, 27.07.1955 tarihinde tapuya tescil edilmiştir. Bilahare Hazine tarafından 6292 Sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun (6292 Sayılı Kanun) kapsamında 13.05.2015 tarihinde satış suretiyle davalıya temlik edilmiştir.

Davacı ... İdaresi vekili; dava konusu 101 ada 90 parsel sayılı taşınmazın 6831 sayılı Orman Kanunu'nu (6831 sayılı Kanun) uyarınca yapılan çalışmalarda orman sınırları içerisinde kaldığını, ancak kadastro sırasında hatalı olarak tarla vasfıyla tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, çekişmeli yerin 6292 sayılı Kanun gereği Hazine tarafından satış yoluyla davalıya devredildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "mahalli bilirkişilerin beyanları ve uzman orman bilirkişi tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırma sonucunda dava konusu parselin ilim ve fen bakımından orman niteliğini yitirdiğinden bahisle 2/B kapsamında orman tahdidi dışında kalan yerlerden olduğunun anlaşıldığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı ... İdaresi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, "2/B vasfındaki taşınmazın dava tarihinden önce Hazine tarafından 6292 sayılı Kanun gereği hak sahibi fiili kullanıcısına satılarak devredilmesi durumunda taşınmaz Hazinenin mülkiyetinden çıktığına göre 6292 sayılı Kanun'un uygulama olanağı kalmadığından, davanın görülebilirlik koşulunun da ortadan kalkacağı ve bu nedenle reddinin gerekeceği, dava konusu taşınmaza ait tapulama tutanağı incelendiğinde ise, taşınmazın 10.06.1993 tarihinde 79 nolu Orman Tahdit Komisyonu'nca 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2/B maddesine göre orman sınırları dışına çıkarıldığı,

bu işleme karşı aynı Kanun'un 11/1 inci fıkra hükmü gereği 10 yıllık hak düşürücü süre içinde itiraz olunmadığından orman sınırları ve 2/B uygulamasının da kesinleşmiş olduğu, somut olayda dava konusu taşınmaz 6292 Sayılı Kanun uyarınca gerçek kişilere satılmakla 6831 sayılı Kanun'un 11/5 inci fıkra hükmünün de uygulama kabiliyeti de bulunmadığından davanın reddine ilişkin verilen kararda herhangi bir isabetsizlik görülmediği" gerekçesiyle, davacı ...

İdaresi vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiş, bu kez davacı ... İdaresi vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.