Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/6719 K.2025/3056

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/2-a maddesi uyarınca 2018 yılında yapılan uygulama kadastrosu sırasında, ... ili ... ilçesi ... mahallesi çalışma alanında bulunan, temyize konu edilen tapuda davacı adına kayıtlı bulunan eski 123 ada 14 parsel sayılı ve 4.557,66 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, aynı parsel numarası ve 4.442,98 metrekare yüzölçümüyle; davalı adına kayıtlı 123 ada 2 parsel sayılı ve 5.831,40 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, aynı parsel numarası ve 5.831,40 metrekare yüzölçümüyle tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili; uygulama kadastrosunun hatalı yapıldığı iddiası ile tespite itiraz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda uygulama kadastrosunun usul ve kanuna uygun yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine, dava konusu ... ili ... ilçesi ... mahallesi, 123 ada 14 ve 123 ada 2 parsel sayılı taşınmazların uygulama tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş olup; hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu esastan reddedilmiş olup; davacı vekilince bu kez temyiz yoluna başvurulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.