Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2025/6222 K.2026/390

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak verilen karar davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; Bingöl ili ... ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan ve dava dilekçesine ekli krokide (855A) olarak gösterilen tescil harici bölümün müvekkili tarafından zilyet edildiğini, zilyetlikle edinme koşullarının oluştuğunu belirterek, taşınmazın müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde taşınmazın orman niteliğinde olduğunu, zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 22.03.2016 tarihli ve 2014/416 Esas, 2016/271 Karar sayılı kararıyla dava konusu taşınmazın niteliği itibarıyla zilyetlikle kazanılmaya elverişli olduğu ve zilyetliğin ekonomik amaca uygun şekilde kullanıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne Bingöl Merkez ilçesi ... köyünde bulunan ve 06.07.2012 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen toplam 57.956,55 m² yüzölçümlü taşınmazın yeni bir parsel numarası verilmek suretiyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı ile davalı ...

İdaresi ve Hazine vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 14.02.2019 tarihli ve 2016/11739 Esas, 2019/1011 Karar sayılı ilamıyla "...Dava her ne kadar TMK'nin 713. maddesine göre tescil davası olarak görülmekte ise de davacının dava dilekçesinde yanlış ölçüm sonucu 855 parsel olarak adına tespit gören taşınmazın tapu kaydının iptalini ve koordinatları belirtilen taşınmazın ise gerçekte kendine ait olan taşınmaz olduğunu beyanla adına tescilini talep ettiği,

davanın 1969 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında davacı ait parselin kadastro paftasına yanlış tersimat yapılarak tespit edilmesinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Dava devam ederken Kadastro Kanununun 41. maddesi uyarınca yapılan düzeltme işlemi ile 855 parselin konum ve yüzölçümünün düzeltildiği ve bu hali ile zemin ile paftanın uyumlu olduğu, böylece davanın konusuz kaldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir." gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde; davalı kurum lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına,

bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ...

İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR