KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2008/9773 E., 2010/4115 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama ve ölüme neden olma
- Hüküm
- 1- Katılan - sanık ... hakkında: 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına,
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
2- Sanık ... hakkında: 765 sayılı TCK'nın 455/2-son, 59, 72, 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6, 2918 sayılı Kanunun 118/5. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme
Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Katılan - sanık ... hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanabilmesi için taksirli hareket sonucu neden olunan neticenin, münhasıran sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından, artık hakkında bir cezaya hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açması gerekmekte olup; katılan sanık ...'in taksirli hakereti sonunda eşi ile birlikte katılan ... 'nun da yaralanması nedeniyle anılan maddede öngörülen koşullar oluşmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, kanuna aykırı, 2- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin yapılan incelemede;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 11.03.2008 tarih, 2008/7-14 esas, 2008/50 sayılı kararı ile 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde değişiklik yapan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin amaç, kapsam ve gerekçesi de nazara alınıp, Mahkemece 5237 sayılı TCK'nın 7/2,
5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri uyarınca yapılan lehe yasa değerlendirmesinde 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesinin uygulanması halinde alt sınırdan ceza tayin edileceğine ilişkin gerekçesi ve hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki "hükmün açıklanmasının geri bırakılması"na ilişkin düzenleme karşısında suçun niteliği, hükmolunan cezanın tür ve miktarı gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaldı da değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2008/9773, K. 2010/4115, 8 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama