Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2012/2957 K.2012/6276

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Çocuk Koruma Kanununa Göre Verilen Koruyucu ve Destekleyici Tedbir Kararlarının Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin 3. maddesinde yer verilen, “Hakkında Kovuşturma başlatılmış olan çocuklar için koruyucu ve destekleyici tedbir kararı kovuşturmanın yapıldığı mahkemece alınır.” şeklindeki emredici hükmün gereği olarak ceza davasını gören mahkemece 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 5/3. maddesi gereğince verilen ve aynı Kanunun 11. maddesinin kapsamı dışındaki çocuklar bakımından güvenlik tedbiri niteliğinde sayılamayacak olan, aynı Kanunun 5. maddesinde ise açıkça koruyucu ve destekleyici nitelikte olduğu belirtilen,

bu itibarla kesin nitelikteki ceza hükmüne temyiz edilebilirlik vasfını kazandırması olanağı da bulunmayan tedbir kararları aynı Kanunun 14. maddesi uyarınca itiraza tabi olup, temyizi mümkün bulunmadığından, temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin merciince yapılmasına,

2- 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesindeki temyiz sınırı ve TCK'nın 271. maddesi uyarınca hükmolunan adli para cezasının miktarı karşısında, hükmün kesin olması nedeniyle sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 15.05.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Ceza Genel Kurulunun ve Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında da vurgulandığı üzere, gerek mahkumiyete ek, gerekse bağımsız olarak hükmedilen güvenlik tedbirleri, kesin nitelikteki hükümlere her yönüyle temyiz edilebilirlik niteliği kazandıracaktır.

TCK'nın çocuklara özgü güvenlik tedbirleri başlıklı 56. maddesinde, çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin neler olduğu ve ne suretle uygulanacağının ilgili kanunda gösterileceği, 5395 sayılı Kanunun 11. maddesinde ise, bu kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılacağı belirtilmiştir. Maddenin bu açık hükmüne rağmen anılan Kanunun 5/3. maddesinde öngörülen tedbirin 11. madde kapsamı dışında olduğunu iddia etmek mümkün değildir.

Somut olayda sanık hakkında verilen 240 TL adli para cezası miktarı itibariyle 1412 sayılı Yasanın 305. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunmakta ise de; aynı hükümle sanık hakkında TCK'nın 56. maddesi yollaması ile 5395 sayılı Kanunun 5/3. maddesine göre tedbir olarak "ÇOCUĞUN VELİSİNE TESLİMİNE" de karar verildiğinden hüküm, kesinlik kapsamı ve sınırının dışında kalmakta ve temyiz yasa yoluna tabi hale gelmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Hüküm bir bütün olup bölünemeyeceğinden, esas yönünden inceleme yapılması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun tedbir yönünden itirazı kabil, adli para cezası yönünden ise kesin olduğu yönündeki görüşüne katılmıyorum, 15.05.2012