Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/2397 K.2020/2332

Mahalli mahkemece sanıklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanıklar hakkında tefecilik suçundan açılan kamu davasına CMK'nın 237. maddesine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen mağdurlar ..., ..., ...'ın katılma hakkı olmadığı, bu itibarla hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından mağdurlar ..., ..., ...'ın vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, temyiz incelemesinin katılan Hazine vekilinin tefecilik suçundan kurulan zamanaşımı nedeni ile davanın düşürülmesine, sanık ...'ün tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan zamanaşımı nedeni ile davanın düşürülmesine yönelik temyiz itirazların incelenmesinde;

Sanık hakkında zamanaşımı nedeni ile kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesi yerine düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu cihet yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak ... ile ilgili hüküm fıkrasında yer alan "5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesine göre düşürülmesine," ibaresinin " 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 maddeleri ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesine göre düşmesine," şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan zamanaşımı nedeni ile davanın düşürülmesine ve mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinin en son senedin düzenlenme tarihi olan 10/06/2008 tarihi yerine gerekçeli karar başlığında 2004-2005-2008 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanığın üzerine atılı tefecilik suçunun 5237 sayılı TCK'nın 241/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına nazaran aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık asli ve ilaveli zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi ile temyiz inceleme günü arasında dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından,