Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/416 K.2020/2217

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında tefecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın üzerine atılı tefecilik suçunun 5237 sayılı TCK'nın 241/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, dosya kapsamına göre Ağustos 2008 olan suç tarihi ile temyiz inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hakaret suçunun uzlaşma kapsamında olması, taraflar adına uzlaşma formunun soruşturma aşamasında düzenlenmemiş olması karşısında, CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen yönteme uygun biçimde uzlaştırma işlemi yapılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Sanığın olayı çarpıtmaya yönelik tutum ve davranışlarına, şahsi ve sosyal durumuna göre hakkında TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildikten sonra hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,