Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/6798 K.2021/427

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması,

bu bağlamda maddi gerçeğin tereddüde yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması ve suç tarihinin tespiti açısından, icra dairelerinden sanığın alacaklı olduğu icra dosyalarının sorulup, var ise aslı veya onaylı suretleri getirtilip borçlu gözüken kişilerin faiz karşılığı sanıktan ödünç para alıp almadıkları konusunda tanıklıklarına müracaat edilmesi, sanığın tefecilik yapıp yapmadığı hususunda kolluk araştırması yaptırılması, sanığın ikamet ve iş yeri çevresine göre kullanabileceği banka şubelerine müzekkere yazılarak sanığın suç dönemi ve bir süre öncesini kapsayacak şekilde hesap hareketlerinin sorulması,

sanığın defter kayıtları, fatura ve slip koçanlarının incelenerek kontör satımının defterlerle uyumlu olup olmadığı hakkında yeniden bilirkişi raporu düzenlettirilmesinden sonra hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,