KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2020/7405 E., 2021/1014 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi kötüye kullanma
- Hüküm
- Sanıklar hakkında mahkumiyet
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Bergama Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27/08/2009 tarih ve 2009/1169 esas sayılı iddianamesinin incelenmesinde, sanıkların iki ayrı eyleminin iddianame konusu yapıldığı, bunlardan ilkinin kamu kaynağında artışa engel oluşturacak şekilde toplam belediye alacağının %16,14'üne karşılık gelen kısmı hakkında icra takibi başlatılırken kalan kısmı için hukuki işlem başlatmamaları, ikinci eylemlerininse katılan ... hakkında borcu olmadığı halde haciz ve muhafaza işlemi yapmak olduğu,
gerekçeli kararın hüküm kısmında 5237 sayılı Yasa'nın ilgili maddelerinin uygulandığı görülmekte ise de gerekçenin incelenmesinde, mahkemece yargılama aşamasında alınan ve sanıkların 1999-2004 yılları arasındaki eylemleri suç teşkil etmekte ise de 2005-2009 yılları arasındaki eylemlerinin suç teşkil etmediğini belirten, 14/11/2011 tarihli bilirkişi raporu esas alınıp sanıkların 1999-2004 yılları arasındaki eylemlerinin suç teşkil ettiği kabul edilerek mahkumiyet kararları verildiği ve 2005-2009 yılları arasındaki eylemler ile katılan ...'a karşı işlenen eylem konusunda herhangi bir kararlar verilmediği görülmüştür.
İddianame ile sanıkların katılan ...'a karşı olan eylemlerinin ve 2005-2009 yıllarındaki eylemlerinin de dava konu edildiği görülmüşse de bu konuda herhangi bir hükümler verilmediği ancak zaman aşımı süresi içerisinde bahse konu eylemlerden mahallinde her zaman hükümler kurulması mümkün görülmüştür.
Sanıklar hakkında 1999-2004 yılları arasında işledikleri iddia edilen belediyeye ait alacakların tahsilini yapmamaları şeklindeki eylemlerin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nın 230. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen yedi yıl altı aylık asli ve ilaveli dava zamanaşımına tabi oldukları,
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2020/7405, K. 2021/1014, 2 Mart 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama