Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/8699 K.2021/1176

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması karşısında; tefecilikte suç tarihinin faizin kararlaştırılıp ödünç paranın verildiği tarih olduğu nazara alındığında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması ve suç tarihinin kesin olarak tespiti açısından, dosya kapsamında sanık, aramada ele geçen boş senette imzası bulunan tanıklar ile müştekinin yeniden beyanlarına başvurulup, ödünç paranın sanıktan hangi tarihte alındığı,

miktarı ve alındığı iddia olunan tarihte faiz kararlaştırılıp kararlaştırılmadığının, dosya kapsamında verildiği kabul edilen borç paraların ne zaman, ne şekilde ve hangi değerle ödeneceği hususlarının ayrıntılı olarak sorularak suç tarihinin ve sanık ile borç para verdiği kişiler arasında faiz anlaşmasının bulunup bulunmadığının kesin olarak saptanması, sanığın icra müdürlükleri nezdinde alacaklı olduğu takip dosyalarının araştırılıp varsa borçluların faiz karşılığı sanıktan ödünç para alıp almadıkları hususunda tanık olarak beyanlarına başvurulması,

hangi beyan ve delillere neden üstünlük tanındığının karar yerinde tartışılması ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik araştırma ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,