Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10077 K.2024/4831

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Mahkemece kurulan hükmün sanık müdafii tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından Tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihteki duruşma günü için yapılan tebligat üzerine sanık müdafiinin gelmediği ve mazeret de bildirmediği anlaşılmakla, duruşmasız inceleme yapılmasına oy birliğiyle karar verilerek dosya tetkik edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1,3, 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2015 tarihli ve 2015/126 Esas, 2015/281 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103/1-a, 103/3, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın mağdureye yönelik eyleminin bulunmadığına, sanığın iftiraya uğradığına, sadece mağdure beyanı ile yetinilmemesi gerektiğine, mağdurenin çevresine rahatsızlık vermesi, küfürler etmesinden dolayı sanıkla mağdure arasında husumet olduğuna, sanık ile mağdure arasında husumet olduğunu bilen tanıkların Mahkemece dinlenmediğine, mağdurenin olayı planladığına, minibüste belirtilen eylemlerin yapılmasının imkansız olduğuna, tanık Ceren'in beyanından mağdurenin kendisine "Sen de aynı şeyleri söyle bana tek başıma inanmazlar" şeklinde yalan söylemesini istediğinin anlaşıldığına, mağdure hakkında suç duyurusunda bulunduklarına,

Mahkeme gerekçesinin yerinde olmadığına, bilimsel veriden uzak raporun karara esas alındığına, mağdure beyanı dışında delil bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2015 tarihli ve 2015/126 Esas, 2015/281 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, Üye ...'un karşı oyu ve oy çokluğuyla ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.05.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanığa isnad olunan basit nitelikteki cinsel istismar eyleminden ötürü verilen mahkumiyet hükmünün dairemizce yapılan incelemesinde;

Sanığın suç tarihinde okul öğrencilerinin taşınmasında servis olarak kullanılan araçta şoför olarak çalıştığı, okula gitmek amacıyla aracın ön bölümüne binen mağdurenin bacaklarına ve vücudunun diğer bölümlerine cinsel amaçla elleriyle dokunduğu, araca başka öğrencilerinde binmesi üzerine eylemine son verdiğinden bahisle mahkumiyet hükmü verilmiş ise de mağdurenin anlatımları soyut nitelikte kaldığı, dinlenen tanıkların olaya ilişkin görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı,

Sanığın atılı suçu kabul etmediği, mahkemece sanığın savunmasını dikkate almadan mağdurenin beyanına hangi gerekçe ve delillere dayanarak üstünlük tanınarak ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gözardı edilerek mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.