Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10157 K.2023/7648

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli, 2014/289 Esas, 2015/236 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dosya içerisinde bulunan 15.03.2011 tarihli sosyal inceleme raporunun sonuç bölümünde ''mağdurenin herhangi bir cinsel istismara maruz kalmadığı'' tespitinin yapıldığı, bu rapora göre daha ayrıntılı olarak tanzim edilmiş olan 16.06.2011tarihli sosyal inceleme raporunda mağdurenin çocuk yuvasından kaldığı sürece yapmış olduğu davranışların daha açık bir şekilde gözlemlendiği,

bu raporun sonuç bölümünde de ''...kız çocuğunun yalan söyleme davranışının çok sık olduğu ve bu yalan söyleme davranışlarının da genellikle babası ile ilgili olduğu veya ceza içerebilecek bir hareket yaptığında kendisini haklı çıkartmak amacı ile yaptığı kanaatine varılmıştır...'' tespitinin yapıldığı, yine aynı bölümde mağdure ile ilgili olarak ''...... istediği anda kendini çok iyi ifade edebilen bir kişi iken kendisine gelebilecek her türlü suçlama veya cezaya karşı tavır ve davranışları değişmekte, suçlayıcı olabileceği gibi kendisini ve yaşadıklarım öne sürerek duygu sömürüsü de yapmaya çalışmakta olduğu...'' da tespit edildiği,

15.03.2011 ve 16.06.2011 tarihli sosyal inceleme raporları ile mağdurenin aşamalardaki beyanları Mahkemece birlikte değerlendirildiğinde mağdurenin cinsel istismara yönelik iddialarının dosya kapsamındaki deliller ile bağdaşmadığı, dosya kapsamı ayrıntılı olarak değerlendirildiğinde sanığın mağdureye karşı cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiğine yönelik herhangi bir delil bulunmadığı, sanığın üzerine yüklenen suçu işlediğine dair bu suçtan mahkûmiyetine yeter nitelikte her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli, 2014/289 Esas, 2015/236 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,