Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10483 K.2024/4896

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.09.2015 tarihli ve 2015/107 Esas, 2015/313 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanın çıplak fotoğraflarını yayınlayacağından bahisle zorlayarak katılanla cinsel ilişkiye girmesi suretiyle nitelikli cinsel saldırı suçundan açılan davada 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Katılanın ruh sağlığının bozulup bozulmadığına dair rapor alınmadan rızası dahilinde gerçekleştirildiğinden bahisle verilen beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli, sanığın aşamalardaki istikrarlı savunması, katılanın aşamalardaki çelişkili beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR