Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10862 K.2024/5404

Sanık hakkında kurulan hükümlerin ; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü :

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı ve şantaj suçlarını işlediği iddiası 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 102/2, 107/1. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Mersin 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.06.2015 tarihli, 2014/434 Esas, 2015/317 Karar sayılı kararı ile ; sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı ve şantaj suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdurenin Temyiz İsteği Sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE

Katılan mağdurenin aşamalardaki beyanları, intikal şekli ve süresi, savunma ile Mahkemenin gerekçesine göre ; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan beraat hükümlerinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR