Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/12618 K.2024/6831

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103/1 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.01.2016 tarihli ve 2014/372 Esas, 2016/19 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği sabit olduğu halde, mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Mahkemece eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, tanık ...ın hemen olay sonrasında mağdurenin hali ile ilgili ve tanık ...'nın olay sonrası günlerde mağdurenin yaşadıkları ile ilgili beyanları değerlendirildiğinde mağdurenin cinsel istismara uğradığının sabit olduğuna, sanığın mağdureyi öpmek için sarılmaya çalıştığı yönündeki beyanının ikrar niteliğide olduğuna, hükmün bu nedenlerle bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

İzmir Katip Çelebi Üniversitesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 17.09.2014 tarihli sağlık kurulu raporunda mağdurede hafif derecede mental retardasyon tespit edildiği belirtilip, ruhsal yönden kendisini savunamayacağı ve mevcut akıl hastalığının başkalarınca anlaşılabileceği, beyanlarına kısmen itibar edilebileceği bildirilmesine rağmen İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca hazırlanan 26.10.2015 tarihli raporda mağdurede herhangi bir akıl hastalığı veya zeka geriliği saptanmadığı, olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabileceği, fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olduğu,

bulunduğu olayın ruh sağlığını etkilediği ancak bu etkilenmenin ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olmadığı ifade edilmesi karşısında, mevcut raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kuruluna sevkiyle suç tarihi itibarıyla herhangi bir akıl hastalığı, akıl zayıflığı veya psikolojik rahatsızlığı bulunup bulunmadığı, şayet varsa bundan dolayı maruz kaldığı fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği,

fiile karşı ruhen mukavemete muktedir olup olmadığının, mevcut rahatsızlığının hekim olmayanlar ile kendisini tanıyanlar veya çevresinde yaşayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususlarında yeniden rapor aldırıldıktan sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan mağdure vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,