Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/13824 K.2023/8732

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2015/399 Esas, 2016/205 Karar sayılı kararı ile sanığın atılı suçları işlediği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği belirtilerek ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın Temyiz İsteği Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme, "Her ne kadar sanık hakkında hâlen aralarında Hatay 1. Aile Mahkemesi'nin 2014/550 E sayılı dosyası ile boşanma davası devam etmekte olan eşi katılana karşı 2004 yılı ve 04.08.2014 tarihlerinde cinsel istismar ve cinsel saldırı suçlarından cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış ise de; katılanın C.Savcılığına bu yönde bir şikâyetinin dahi bulunmadığı, katılanın iddialarını Hatay 1. Aile Mahkemesi'ndeki boşanma davası sırasında avukatı tarafından dile getirilmesi üzerine, sanığın bu iddialar nedeni ile katılan hakkında Hatay C.Başsavcılığı'na iftira suçu nedeni ile şikâyette bulunduğu,

bu şikâyet üzerine katılanın şüpheli sıfatı ile 04.05.2015 tarihinde ifadesinin alındığı ve aynı iddialarını tekrarlaması üzerine sanığın bu yöndeki savunması dahi alınmadan, katılan hakkında iftira suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilerek, sanık hakkında 2004 yılı suç tarihli suç nedeni ile 765 s.TCK 434 maddesi dahi değerlendirilmeden cinsel istismar suçundan, 04.08.2014 suç tarihli olarak da cinsel saldırı suçundan kamu davası açıldığı, soruşturma dosyasının tamamı ile Hatay 1. Aile Mahkemesi'nin 2014/550 E sayılı taraflar arasındaki boşanma davasına konu dosyanın evraklarından ibaret olduğu,

hatta katılanda livata bulgusunun bulunmadığına dair Hatay Adlî Tıp Kurumu Şube Müdürlüğü'nün 12.01.2015 tarihli raporunun dahi Aile Mahkemesi'nce aldırılmış olduğu, sanık hakkında açılan kamu davasına konu dosyamızda, aralarında tarafları çekişmeli şekilde devam eden boşanma davası sırasında iddia edilen olaylar nedeni ile katılanın bu şekildeki beyanlarına itibar etmenin mümkün bulunmadığı,

tüm bu suretlerle sanığın atılı suçları işlediği yönünde dosya kapsamında aralarında çekişmeli ve iddialı şekilde boşanma davası devam eden ve bu nedenle husûmet bulunan katılanın soyut ve boşanma davasında kendi tarafını haklı göstermeye çalışır mahiyetteki beyanları dışında, sanığın cezalandırılması için yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla; sanığın atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçesiyle sanığın atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2. Ancak; 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendinde düzenlenen "Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması..." gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçlardan beraat kararı verilirken uygulama maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen bir hukuka aykırılık olarak görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2015/399 Esas, 2016/205 Karar sayılı kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının birinci paragrafında yer alan "...BERAATİNE" ibaresinden önce gelmek üzere "5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,