Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/14034 K.2023/8795

Sanık müdafiine 02.03.2015 tarihli duruşma tutanağının tebliğ edilmesine rağmen duruşmaya katılmaması üzerine sanığa başka bir müdafii görevlendirildiği ve sanığın bu işlemden haberdar edilmeyip yokluğunda verilen kararın da tebliğ edilmediği anlaşıldığından, sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.05.2015 tarihli ve 2009/204 Esas, 2015/166 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafiinin Temyiz İsteği Eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, eylemin reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilmesi gerektiğine, katılan mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; ''...Olay tarihi olan 15/06/2007 günü saat 12:00 sularında yine mağdurenin aile içi baskı nedeni ile evden kaçtığı ve Van il merkezine gelmek amacıyla yürürken saat 15:00 sularında ... yolu üzerinde Sıhke Gölü kenarında bulunan Huzur Evi (eski genel ev) inşaatının yanından geçtiği sırada inşaatta bekçi olarak çalışan sanık ...'un mağdrureye 'o taraftan geçme, orada başı boş köpekler var, sana zarar verebilir' şeklinde söyleyerek yanına çağırdığı,

mağdurenin kolundan tutarak zorla inşaatın içindeki içerisinde kanepe, sehpa ve televizyon bulunan odaya soktuğu, mağdureyi zorla kanepeye yatırarak mağdureye karşı yine cebir kullanmak suretiyle mağdurenin kıyafetlerini çıkardığı, mağdureye anal yoldan organ sokmak suretiyle zorla cinsel istismarda bulunduğu, sanığın eylemini tamamladıktan sonra aynı inşaatta bekçi olarak çalışan ve kimliği tespit edilemeyen ikinci bir şahsın gelmesi nedeni ile mağdureyi olay yerinden gönderdiği... '' şeklindeki gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.05.2015 tarihli ve 2009/204 Esas, 2015/166 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,