Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/14037 K.2023/722

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Vezirköprü Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.01.2016 tarihli ve 2015/80 Esas, 2016/4 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında; yapılan yargılama neticesinde ilk olarak sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği belirtilmiş; devam eden hüküm gerekçesinde sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kapsamında kaldığı belirtilerek,

sanığın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii ve katılan mağdure vekili müddeti muhafaza dilekçeleri vermişler; gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğine rağmen gerekçeli temyiz dilekçesi ibraz etmemişlerdir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanığın 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca tecziyesi talebiyle açılan kamu davasında, sanık hakkında aynı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl hapis cezasına hükmolunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasında hazırlanan gerekçeli kararın kabul ve gerekçe bölümünde ilk olarak sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği, devam eden hüküm gerekçesinde sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kapsamında kaldığı belirtilerek, bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle kabul ile hüküm arasında çelişkiye yol açılması nedeniyle temyize konu hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Vezirköprü Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.01.2016 tarihli ve 2015/80 Esas, 2016/4 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, sair yönleri incelenmeksizin oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,