Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/14519 K.2023/2200

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/887 Esas, 2016/112 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulmasına ve re'sen tespit edilecek diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın metro içerisinde katılanın etek altı bacak görüntülerini kendi telefonu ile çekmesinden ibaret eylemde, tanık tarafından sanığın eyleminin fark edilmesi üzerine katılanın durumdan haberdar olması ve şikayeti ile güvenlikçiler tarafından sanığın yakalandığı kabul edilen olayda, dosya kapsamında bulunan deliller; Mağdurenin aşamalarda alınan beyanları, Sanığın aşamalarda alınan ikrar içeren savunmaları, Tanıkların okunan beyanlarından ibarettir.

IV. GEREKÇE

Sanığın cep telefonu kamerası ile toplu taşıma aracı olan metro içerisinde karşısındaki koltukta oturan katılanın bacaklarının görüntüsünü çekmesi şeklinde sübutu kabul edilen eylem nedeniyle katılana karşı özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediği anlaşılmakla, özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde cinsel taciz suçundan mahkumiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/887 Esas, 2016/112 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,