Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/15242 K.2024/5523

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2016 tarihli ve 2015/1458 Esas, 2016/607 Karar sayılı kararı ile, sanığın mağdurenin kolundan tutarak zorla öpmeye çalışması şeklinde gerçekleştirdiği kabul edilen eylemde, mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde, cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102/1-1.c, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Evin içerisinde yaşanılan tartışma sonrasında katılanın evden çekip gitmesini istemesi sonrası kendisine iftira attığını ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III.GEREKÇE

Olayın intikal şekli, sanığın aşamalarda değişmeyen savunması, bu savunmayı destekler mahiyetteki tanık anlatımları ve dosya kapsamı nazara alındığında, katılanın başka delille desteklenmeyen soyut beyanları dışında sanığın cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR