Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/15619 K.2024/6473

Sanık hakkında verilen kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci ve beşinci fıkraları uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli ve 2012/412 Esas, 2016/102 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sübuta, alt sınırdan uzaklaşılarak ve takdiri indirim maddesi uygulanmaksızın ceza verilmesine, katılan beyanının çelişkili olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 07.04.2016 tarihli duruşmada, Marmara 6 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olup, duruşmadan vareste tutulma talebi bulunmayan sanığın 5271 sayılı Kanun'un 196 ncı maddesi gereğince duruşmaya getirilerek veya ses ve görüntü bilişim sistemi (SEGBİS) yoluyla hazır edilerek esas hakkındaki savunması alınmaksızın yokluğunda yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR