Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/16884 K.2024/4465

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Sanıklar hakkında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37. maddesi delaletiyle 102/2, 109/2, 109/3-b, 109/5, 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2015/62 Esas, 2016/73 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında atılı suçlardan, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar Vekilinin Temyiz İsteği Sanıkların savunmalarının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, mağdurenin tanık Adem ile evlenebilmek maksadıyla evden kaçtığı, sanıkların üzerilerini atılı suçları işledikleri ve cezalandırılmaları gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmadığından katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR