Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/17945 K.2024/8430

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33/1. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305/1. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında katılan mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davalarının yapılan yargılaması sonucunda, Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın okuluna bırakmak üzere aracında bulunan mağdureyi istasyon mevkiine götürmek ve burada araç içerisinde mağdureye sarılmak, ellerini tutmak, dudaklarından öpmek ve kıyafetleri üzerinden göğüslerine dokunmak şeklindeki eylemleri sebebiyle çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz İsteği Tanık beyanlarının sanığın aşamalardaki savunmalarını doğruladığına, mağdurenin aşamalardaki beyanlarının çelişkili olduğuna, mağdure hakkında aldırılan adli rapora göre de suçların işlenmediğinin sabit olduğuna, mağdurenin olay öncesi mevcut psikolojik bozukluğunun Mahkemece dikkate alınmadığına ve şüpheden sanığın yararlanacağına ilişkin evrensel hukuk ilkesinin bertaraf edildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın hastane çıkışı mağdureye okuluna bırakacağını söylemesi akabinde farklı bir mevkiiye aracını sürmesi ve böylece sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından hile ile hareket ettiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/2. maddesi gereğince uygulama yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eleştiri nedeni dışında eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,