Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/19010 K.2023/2988

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 23.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın cinsel taciz suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kayseri 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2016 tarihli ve 2015/76 Esas, 2016/353 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, suçun oluştuğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin Kapsamına göre; Mahkemenin kabulü;

Sanığın cinsel taciz suçundan cezalandırılması istenmiş ise de; sanık ile mağdurenin iki yıl gibi uzun bir süre arkadaşlıklarının bulunması göz önüne alındığında bu arkadaşlığı bitirmek istemeyen ve mağdure ile barışmak isteyen sanığın ilişkisini devam ettirme ve düzeltme çabasının cinsel bir arzuyu tatmin niteliğinde olamayacağı, söz konusu arkadaşlık ve ilişki boyutu göz önüne alındığında bu sözlerin mağdure yönünden cinsel dokunulmazlığına saldırı olarak da kabul edilemeyeceği,

her ne kadar mağdurenin sanık ile ilişkisini bitirmesinden sonra sanığın ısrarlı aramaları kişilerin huzur ve sükununu bozma niteliğinde kabul edilebilir ise de telefon görüşmesinin hakaret suçuna konu olduğu, facebook üzerinden yapılan yazışmanın ise mağdure ile değil, mağdurenin kuzeni olan İlayda ile gerçekleştirildiği anlaşıldığından bu suçun unsurlarının da oluşmadığı,

sanığın mağdureye yönelik ilişkisini devam ettirme kastıyla söylediği sözlerde suç kastının bulunmadığı ve cinsel taciz suçunun unsurlarının oluşmadığı sonuç ve kanaatine varılarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2016 tarihli ve 2015/76 Esas, 2016/353 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,