Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/19708 K.2023/2990

Cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden; Sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının aynı Kanun’un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, mahallince hükmün kesinleştirildiği ve bu nedenle karara yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerektiği anlaşılmıştır.

Kişilerin huzur ve sükunu bozma suçundan kurulan hüküm yönünden; sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2016/152 Esas, 2016/468 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan beraat, cinsel taciz suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.03.2021 tarihli ve 18-2016/314196 numaralı, iade ve onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi; kararı temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin kabulü;

1. Katılana ait olan 0542 (...) (..) (..) numaralı cep telefonuna üç defa cevapsız çağrı gelmesi üzerine katılanın sanığı aradığı, sanığın telefonu yanlışlıkla aradığını söyleyerek kapattığı, daha sonra ise sanığın tekrar katılan ...'ü aramaya devam ettiği ve konuşmalarda "sesinizden çok etkilendim" diyerek arkadaşlık teklifinde bulunduğu, katılanın ise evli olduğunu söyleyerek rahatsız etmemesini istediği, ancak sanığın eşinden boşanıp katılanı alacağını söylemeye devam ettiği, sanığın bu şekilde katılanı rahatsız etmesi nedeni ile durumun katılan tarafından eşine aktarıldığı,

katılanın eşinin de sanığın yakalamak amacıyla katılan ...'den teklifi kabul etmiş gibi mesaj göndermesini ve konuşmasını istediği, katılanın bu şekilde sanık ile mesajlaştığı ve konuştuğu, daha sonra sanığın Kayseri İlinde olmadığını öğrenmelerini üzerine katılanın polis merkezine başvurarak sanık hakkında şikayetçi olduğu, yapılan tespitte telefonun sanık tarafından kullanıldığı ve görüşmelerin sanık tarafından yapıldığının tespit edildiği, sanığın kısmi ikrarı, katılanın ifadesi ve yukarıda belirtilen deliller gereğince mahkemece sabit kabul edilmiştir.

2. Gönderilen mesajların içerikleri, arama sayısı ve sanığı tanımayan katılanın ifadesi göz önünde bulundurularak sanığın telefonla katılanı cinsel taciz ettiği mahkemece sabit kabul edilerek sanık hakkında hüküm kurulduğu belirtilmiştir.

3. Sanık hakkında katılan ...'ün huzur ve sükununu bozma suçundan cezalandırılması talep edilmiş ise de 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 123 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen bu suçun oluşabilmesi için sadece huzur ve sükununu bozmak maksadı ile bir kimseye ısrarla telefon edilmesi, gürültü yapılması ya da aynı maksatla hukuka aykırı bir davranışta bulunulması gerekmektedir. Sanığın eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturması nedeni ile ayrıca kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturmadığından sanığın müsnet suçtan beraatine karar verildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Yönünden

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin

on ikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi oldukları, temyizlerinin mümkün olmadığı, aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği ve esasen mahallince söz konusu hükmün kesinleştirildiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

B. Kişilerin Huzur ve Sükununu Bozma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılanın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

A. Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararına Yönelik Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2016/152 Esas, 2016/468 Karar sayılı kararına yönelik katılanın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Kişilerin Huzur ve Sükununu Bozma Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2016/152 Esas, 2016/468 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,