Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/2828 K.2022/8393

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararı ile hükümden önce gerçekleşip şahsi hürriyeti sınırlama sonucunu doğuran sürelerin TCK'nın 63. maddesi uyarınca mahsubu hususunun infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık ve müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Sanığın cinsel saldırı suçunu işlendiği sırada ve eylemle sınırlı süre ile mağdurenin iradesiyle hareket edebilme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmayacağı ve kişinin vücudunun suçun konusu olması nedeniyle mağdurenin hareket edebilme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenemeyeceği nazara alındığında, sanığın olay günü mağdureyi kısa bir mesafe sürükleyerek kamyonun arka kısmına götürmesi eylemi dışında onun hürriyetini kısıtlayan başkaca bir harekette bulunmaması nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de ;

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuyla ilgili gerekçeli hükümdeki delillerin değerlendirilmesi bölümünde sanığın 5237 sayılı TCK'nın 109/1 ve 109/5 maddelerinde tanımlanan suçu işlediğinin kabul edilmesine rağmen hüküm fıkrasında aynı Kanunun 109/2 maddesi uyarınca cezalandırılması yoluna gidilmesi suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişki yaratılması,