Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/3841 K.2023/7641

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Küçükçekmece Cumuriyet Başsavcılığının 22.02.2013 tarihli ve 2013/3141 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2013 tarihli ve 2013/164 Esas, 2013/140 Karar sayılı kararı ile sanığın mağdureye yönelik bu eyleminin bıçakla mağdurenin vücuduna organ veya sair cisim sokmak sureti ile cinsel saldırıya teşebbüs suçunu oluşturabileceği bu suçun delillerini tartışma ve yetkisini değerlendirme yetkisinin ise üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olacağı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin,18.12.2014 tarihli ve 2013/164 Esas, 2014/407 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Sübuta, dosyada soyut beyanlar dışında cezalandırmaya yeter somut ve kesin delil bulunmadığına, katılanın beyanlarının çelişkili olduğuna, kolluk kuvvetleri tarafından yapılan arama kayıtları, ekspertiz raporu, alınan raporların beyanlarını desteklemediğine, kabul olmamakla birlikte 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrasının uygulanması ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, gerekçenin dayanaktan yoksun olduğuna, alt sınırdan uzaklaşma gerekçesinin de somutlaştırılmadığına, eksik inceleme sonucu verilen kararın bozulması talebine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, katılanın oturduğu dairenin üst katında kiracı olarak oturduğu, olay günü katılanın apartmanın çatı katına kullanılmayan eşya götürdüğü sırada sanığın kapıyı açarak kapı önünden geçen katılanı kolundan tutarak zorla evin içine çektiği, katılanı bağırması halinde zarar vereceğini söyleyerek tehdit ettiği ve evin yatak odasına götürdüğü, yatağa itekleyip katılanın üzerine çıkarak abandığı ve öpmek istediği,

katılanın ağlayarak yapmamasını, hamile olduğunu söylemesi üzerine eyleminden vazgeçerek bıraktığı, katılanın eve geldikten sonra olayı telefonla arkadaşı ...'ya anlattığı, eşi tanık ...'ın eve geldikten sonra sanığın kapısına dayanarak kapıyı açmasını istediği, sanığın kapıyı açmayarak tanığa "Abi ne olur, ne yaparsan yap, beni bir dinle, ben şeytana uydum, beni affet" dediği, sanık hakkında evin içerisinde tehdit ederken bıçak da kullandığı iddia edilmiş ise de, sanığın olayda bıçak kullandığına dair savunmasının aksini gösterir kesin ve yeterli delil bulunmadığı,

sanığın başlangıçta cinsel ilişki kastıyla hareket etmekle birlikte katılanın hamile olduğunu söylemesi üzerine eylemini devam ettirme imkanı varken gönüllü olarak sona erdirmesi karşısında hakkında 5237 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinin birinci fırkası gereğince gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiği, bu durumda sanığın vazgeçmeye kadar gerçekleşen eylemlerinin basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğu, sanığın eylemi sırasında katılanı evinde alıkoyduğundan ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun da oluşacağı kanaatine varılmakla mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. İlk derece mahkemesince gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 28.09.2012 olarak yazılmış olması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2013/164 Esas, 2014/407 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,