Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/4832 K.2023/1891

İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.12.2014 tarihli ve 2014/113 Esas, 2014/344 Karar sayılı kararının, mağdure vekili ile Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Mağdurenin, 12.06.2014 tarihli duruşmada suça sürüklenen çocuktan şikâyetçi olmadığını beyan ettiği ve Bakanlık vekilinin ise kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunduğu, bu itibarla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatlarının bulunmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunmadığı,

hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, mağdure vekili ile Bakanlık vekilinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,