Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/4857 K.2023/1608

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.02.2015 tarihli ve 2014/292 Esas, 2015/35 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanunla değişiklikten önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 7 inci maddesi uyarınca yenilenmesi mümkün olmayanlar dışında görevsiz mahkeme tarafından yapılan işlemlerin hükümsüz olduğu gözetildiğinde, sanığın savunmasının alındığı 10.12.2014 tarihli celsede 5271 sayılı Kanun’un 147 inci maddesine aykırı olacak şekilde sanığın açık kimlik bilgileri tespit edilmeden ve hakları hatırlatılmadan sorgusunun yapılması ile 10.12.2014 tarihli celse ile 10.02.2015 tarihli celselerde katılan ile mağdurenin açık kimlik bilgileri tespit edilmeden ve 5271 sayılı Kanun’un 234 ve devamındaki düzenlenen hakları hatırlatılmadan yargılamaya yazılı şekilde devam edilerek hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR