Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/4882 K.2023/4042

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Manavgat 1. Ağır Mahkemesinin, 16.01.2015 tarihli ve 2014/249 Esas, 2015/17 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan süre tutum dilekçesi vermiş; gerekçeli kararın kendisine usulüne uygun tebliğine rağmen gerekçeli temyiz dilekçesi ibraz etmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; "... her ne kadar sanığın katılana 2013 yılı Ocak ayı içerisinde katılanın sanığı evinde ziyarete gittiği sırada sanığın ailesinin evde bulunduğu halde katılanın direnmesine rağmen zorla katılanın kıyafetlerini çıkardığı ve katılanla zorla cinsel ilişki yaşadığı katılan tarafından iddia edilmiş ise de, katılanın bu olay gerçekleşmesi akabinde hemen şikayette bulunmadığı, olay sırasında evde bulunan sanığın babasının mahkeme huzurunda dinlendiği ve katılanın beyanını doğrulamadığı,

ikinci olayın gerçekleştiği 01/06/2013 tarihinde ise her ne kadar katılan sanığın esrar sarmak için tuvalete gittiğini katılanın kendisine ışık tutmasını istediği, katılanın kendisine ışık tuttuğu esnada birden sanığın katılanı belinden tutarak tuvaletin içine çektiği ve duvara yaslayarak zorla cinsel birlikte olduğunu, bu sırada bağırdığını ve bu seslerini duyan kişilerin polise haber verdiğini iddia etmiş ise de, 01/06/2013 tarihli ihbar tutanağı incelendiğinde parkta biri bayan iki erkek şahsın olduğunu, bir erkek ile bir bayanın tuvalete girdiği, diğer erkeğin ise gözcülük yaptığı ihbarı üzerine olay yerine intikal edildiği,

dolayısıyla katılanın bağırma sesleri üzerine olay yerine polislerin geldiği iddiasının doğrulanmadığı, tanık ...'ın parkta bulunan üçüncü şahıs olduğu, sanığın cebinden para çıkararak katılana verdiğini ve akabinde birlikte tuvalete girdiklerini, bir süre tuvalette kaldıktan sonra önce katılanın çıktığını, katılan ile sanığın tuvalette kaldıkları süre zarfında herhangi bağırma ve çığlık sesi duymadığını ve ayrıca dinlenen 01/06/2013 tarihli tutanak mümzilerinin katılanın iddialarını desteklemediği hususları bir bütün olarak dikkate alındığında katılan ...'in aşamalardaki çelişkili beyanları, sanığın istikrarlı savunmaları,

sanık savunmasını destekleyen ve katılanın ifadeleri ile çelişen tanık ... anlatımları, ihbar tutanağı, sözkonusu ihbar tutanağını düzenleyen tutanak mümzilerinin mahkeme huzurundaki anlatımları doğrultusunda sanığın katılana yönelik nitelikli cinsel saldırı ve hürriyetten yoksun kılma eylemlerini zorla gerçekleştirdiğine dair sanığın cezalandırılmasını için her türlü şüpheden uzak, somut, maddi, objektif ve kesin deliller elde edilemediğinden yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle her iki suçtan ayrı ayrı CMK nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir ." şeklindeki gerekçeyle hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunmuştur .

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2015 tarihli ve 2014/249 Esas, 2015/17 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.06.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.