Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5014 K.2023/4322

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.12.2014 tarihli ve 2013/391 Esas, 2014/461 Karar sayılı kararı ile sanık hakkıında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.02.2018 tarihli ve 14-2015/136416 sayılı bozma görüşlü Tebliğname'si ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Sanığın yargılama konusu eylemlerinin sabit olduğuna, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

16.04.2012 tarih ve 2012/9426 Esas numaralı iddianamesi ile 16 yaşındaki mağdurenin Yetiştirme Yurdunda kaldığı ve 02.03.2012-07.03.2012 tarihleri arasında Bursa Devlet Hastanesi Psikiyatri servisinde yatarak tedavi gördüğü, sanığın Bursa Devlet Hastanesinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, mağdurenin tedavi gördüğü bir gece sanığın yanına giderek sohbet ettiği, sanığın sohbet ettiği mağdurenin dudaklarından öptüğü, elbiselerinin üzerinden cinsel organını ve göğüslerini ellediği, bunları yaparken mağdureye kendi cinsel organını ellettiği bu şekilde cinsel istismarda bulunduğu, mağdurenin tedirgin olması ve korkması sebebiyle sanığa karşı koyamadığı anlatımıyla sanık hakkında kamu davası açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda iddia edilen eylemin gerçekleştiği şekli itibariyle iki kişi arasında cereyan eden bir olay olduğu, başkaları tarafından görülmediği, keza mağdurenin kaldığı odada başka şahısların da yatılı olarak tedavi gördüklerinin anlaşılmış olduğu ve mağdurenin iddiaları soyut olduğundan sanığa yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle müsnet suçtan beraatine karar verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1. İlk Derece Mahkemesinin gerekçesi, katılan mağdurenin aşamalardaki beyanları, sanığın savunmaları, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamına göre Mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Onama sebebine uygun olarak Tebliğname'de bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.12.2014 tarihli ve 2013/391 Esas, 2014/461 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.06.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.